Neither artificial nor intelligent
SPEYERS, Sahara woestijn, Marokko (2026)
Kunstfotografie in een samenspel van mens, dier, planeet en techniek.
’s Ochtends vroeg in de Sahara, op de rug van een kameel, richtte ik mijn camera op de maan. Omdat het donker was bleef de lens langer open—lang genoeg om de hobbelige beweging van de kameel vast te leggen. Als een grafisch symbool. Een teken in het donker.
Wat ik fotografeerde was geen maan, geen woestijn, geen dier, maar een ontmoeting.
De maan bewoog zoals zij altijd beweegt.
De kameel liep zoals hij alleen die ochtend liep. En ik ben—buiten die ene keer—nooit in de Sahara geweest.
Het is een samenspel van ritmes die elkaar nooit eerder kruisten en zich nooit meer zullen herhalen. De techniek vertaalde dit naar een met licht geschreven beeld.
Het is de onopgemerkte choreografie van kosmos, beweging, toeval en intentie. Doorgaans lopen wij erdoorheen alsof het vanzelf spreekt, terwijl niets zich ooit herhaalt.
Voordat het begrepen wordt, hebben we het moment al verlaten.